What More?

The day we stop "looking" is the day we die...

Ώρες ώρες απορώ πως γύρισε έτσι ανάποδα ο κόσμος και εγώ ακόμη δεν το 'χω πάρει χαμπάρι.. Απορώ πως γίνεται να έχω ό,τι θέλω και να μη μου λείπει τίποτα, όταν τ' απέκτησα όλα χωρίς καν να κάνω τίποτα..! Όταν το σκοτεινό μονο-πάτι μπροστά μου ήταν προφανές που θα κατέληγε σαν μαθηματική πρόοδος.. Όταν εγώ ο ίδιος είχα αρχίσει να χάνω τις τελευταίες ελπίδες μου, που δεν είμαι και άνθρωπος που πιστεύει στις ήττες... Όταν όλα έμοιαζαν να παίρνουν το δρόμο τους.. Κακός, στραβός, πάντως δρόμος, χωματόδρομος.. Και τώρα ξαφνικά στρώθηκε κόκκινο χαλί και περπατάω πάνω σ' ουράνιο τόξο..!

Θεέ μου, τι κακό έκανα και μου φέρεσαι τόσο καλά?...

My Weakness

Φοβάμαι που φοβάμαι γιατί ποτέ μου μέχρι σήμερα δεν έμαθα πως είναι να φοβάσαι...

Και αν μαθευτεί ο φόβος μου? Μόλις δημιούργησα ένα αδύνατο σημείο μου... Και τώρα πως σε αντιμετωπίζεις?...

Inside You...

Σωκράτης: "Η αλήθεια κρύβεται μέσα μας"




Λες?...

Το μυαλό μας και η φαντασία μας μπορεί να σκεφτεί τα πάντα και όλες τις πιθανές απαντήσεις για κάθε ερώτημα που δημιουργεί. Οπότε, είτε υπάρχει μία αλήθεια, είτε πολλές μπορούμε, η τις έχουμε σκεφτεί ήδη. Είμαστε λοιπόν σίγουροι ότι γνωρίζουμε την αλήθεια, απλώς πρέπει να βρούμε μέσα μας τη σωστή απάντηση για κάθε ερώτημα. Άρα είχε δίκιο ο Σωκράτης. Η αλήθεια όντως κρύβεται μέσα μας...

Οι σκέψεις (ερωτήσεις κ' απαντήσεις) βγαίνουν μέσα απ' τη φαντασία και το μυαλό μας. Όσο πιο πολύ φαντασία, τόσο πιο πολλές απαντήσεις μπορείς να σκεφτείς και τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να βρεις τη σωστότερη απ' αυτές. Οι σκέψεις μας δηλαδή, προσπαθούν να καλύψουν τη φαντασία μας. Όμως η φαντασία είναι άπειρη και ατελείωτη, σωστά? Άρα είναι σαν να προσπαθούμε να καλύψουμε το άπειρο που ουσιαστικά δεν καλύπτεται.. Κάθε ερώτηση γεννάει και μία απάντηση (τουλάχιστον) και κάθε απάντηση γεννάει και μια άλλη ερώτηση...

Πως όμως μπορείς να βρεις ποια είναι η αλήθεια και η σωστή απάντηση κάθε φορά? Η απάντηση που δε θα φέρει άλλη ερώτηση και θα σε καλύψει?...






(17/8/08)

A Chess Game

Ποιος να ξέρει αν είναι απλά ένα παιχνίδι που μας έχει στήσει κάποιος, η μια δοκιμασία αξίας... Και τώρα ήμαστε εδώ, τόσο κοντά κι όμως τόσο μακριά. Πάνω στην ίδια σκακιέρα, στη μέση, εγώ στο μαύρο κ' εσύ στο άσπρο. Εγώ με τ' άσπρα κ' εσύ με τα μαύρα. Και όμως, κάποιος είπε ότι είδε κάτι κοινό. Δυο απλοί στρατιώτες, ακούστηκε μια ψιθυριστή φωνή... Τα απλά μάτια δεν το βλέπουν, θα 'λεγε ένας πιο σοφός. Και 'γω, κοιτάζω το μονοπάτι μέχρι την άλλη άκρη παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Μετρημένα βήματα και χιλιοπατημένα κι όμως τόσο πρωτόγνωρα για 'μας... Γυρίζω σε 'σένα με τα χείλη μου ραμμένα. Θέλω να σου πω ξεκίνα, έλα μαζί μου, όμως καταπίνω και την τελευταία προσπάθεια του οποιουδήποτε γράμματος να βγει απ' το στόμα μου. Προσπάθησα να μαντέψω τι σκέφτηκες εκείνη τη στιγμή όμως απέτυχα. Και έμεινα να σε κοιτάζω μεσ' στα μάτια, σ' αυτά τα τόσο όμορφα μάτια... Και ήταν λες και είχα κατεβάσει ένα μπουκάλι κρασί μέσα σε λίγα λεπτά. Ξέρεις, τότε που αρχίζεις να σκέφτεσαι τόσο πολύ απ' το μεθύσι και σου 'ρχονται τόσες σκέψεις/λέξεις και τελικά σου μένουν στο ράφι, στα πρόχειρα αποθηκευμένα μηνύματα, μήπως και βρεις κάποια καταραμένη στιγμή το θάρρος ν' ανοίξεις το στόμα σου και να τα πεις. Και πριν καλά καλά το καταλάβω είχαμε βρεθεί και οι δύο στο τέλος. Ο καθένας στο δικό του, στις απέναντι πλευρές, εσύ βασίλισσα και 'γω άλογο. Ένα άλογο χωρίς πόδια, αδύναμο στα πάθη και στους κινδύνους τους. Και 'συ, μια γοητευτική βασίλισσα ντυμένη στα λευκά περιμένοντας τον ιππότη της να 'ρθει. Και τώρα, ακόμη κι αν σου πω -περίμενε, είμαι εδώ- είσαι πολύ μακριά για να μ' ακούσεις. Μακάρι να 'ξερες, να μπορούσες να δεις πως ήμαστε μαζί σ' αυτό... Μακάρι να σου είχα πει... Και μια λέξη μένει να κολυμπάει στον ουρανό μας.  Εγωισμός...
Πλέον είναι στο χέρι σου και μόνο. Σε μία κίνηση μπορείς να βρεθείς δίπλα μου. Όχι, όχι για να με φας.. Μα για να με πάρεις μαζί σου, μακριά απ' αυτόν τον ασπρόμαυρο κόσμο που ζούμε. Και εκείνες οι λέξεις που δεν πρόλαβα να σου πω ουρλιάζουν ακόμη μέσα μου... Μακάρι να μπορούσες να δεις πως ήμαστε μαζί σ' αυτό...


Και τώρα η σειρά σου να παίξεις, και σε ρωτάω: "Ποια είναι η κίνησή σου? Έρχεσαι?"

Άσπρο, Μαύρο ή Ασπρόμαυρο?

Εεε, καλημέρα σας. Ή καλησπέρα σας? Όπως και να 'χει γεια χαρά σε όλους σας! Ή μόνο σε μερικούς από 'σας? Τι πρέπει να πει κανείς άραγε για να ξεκινήσει να λέει? Μήπως θα έφτανε μια εικόνα και μόνο ή χρειάζονται και οι λέξεις? Μήπως θα έφτανε μια φράση ή χρειάζεται και μια εικόνα? Αν τα βάλω και τα δύο? Μήπως κάτι θα περισσεύει? Ίσως πάλι να έπρεπε να ξεκινήσω με ένα τραγούδι. Και ποιος λέει ότι υπάρχει σωστός η λάθος τρόπος να ξεκινήσεις κάτι? Ποιος είναι ικανός να κρίνει χωρίς να κριθεί? Άραγε υπάρχει σωστός τρόπος για αυτά που κάνουμε? Μήπως όλα είναι υποκειμενικά? Ουφ, τόσες πολλές ερωτήσεις χωρίς ούτε μία σίγουρη απάντηση. Ας με βοηθήσει κάποιος που (δεν) ξέρει...