Black Injection

Την έλεγαν μαύρη ένεση, αδερφή της λήθης.. Εκεί όπου τα πάντα έχαναν την αξία τους.. Η τελευταία του ίσως ελπίδα..

Τα άσχημα νέα έφτασαν γρήγορα στην πόλη τους.. 101111 161520 7178518 1915195, 18113 131 714517518.. Τώρα όλοι θα έπρεπε να μάθουν να ζουν έτσι... 19152011122918191513 45 81 12118 12591359 51059137 7 118227127 591015131 10162418 161111915195171.. Μερικοί είχαν την ελπίδα πως μπορεί να ξαναγυρίσει ακόμη κι αν είχε πει πως φεύγει οριστικά.. Στην ουσία δεν τους ένοιαζε και πολύ, θα το συνήθιζαν εύκολα.. 1019 81 719113 16151120 16915 15121517211 15111 113 12161517152018518 1019 51820 131 212035918 1291 391 16113191 116' 197 6247 19152018, 116' 1915 417151215 121520.. Ποιος ξέρει, ίσως να ήταν καλύτερα για όλους αν γινόταν έτσι.. Εντάξει όχι για όλους, αλλά τουλάχιστον για αυτούς που τον ενδιέφερε..

Άρχισε να φαντάζεται τη ζωή του μακριά απ' τον κόσμο της καταστροφής και της αδυναμίας. Μακριά από 'κει που ζούσε τόσο καιρό.. 121101791 116' 197 129651791 161520 125 19196518 12019152018 19152018 35 12713518 1131121513718.. Και τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημα.. Ίσα ίσα που βρήκε την ουσία του.. Βρήκε το λόγο να παλέψει και να τρέξει.. Να ξαναρχίσει να ονειρεύεται.. 101135918 15122418 45 121520 59165 161591518 591319 195119101 15 182418191518 191715161518 391 131 185 18271824... Είπαν πως άλλαξα χρώματα, πως πλέον μπορούν να περιμένουν τα πάντα μετά απ' αυτό. Είπαν πως με φοβούνται.. Απίστευτα τρομακτική η εξωτερική ομοιότητα.. Συνεχώς τους έλεγα πως δεν πρέπει να εμπιστεύονται τα μάτια τους.. 1011615195 125 81201216113 391 1915 5324 121520, 1924171 10159191 162418 125 1011911319718518.. Και όλα άρχισαν πάλι απ' το μηδέν με καινούρια δεδομένα, καινούρια άτομα, γύρω του και μέσα του... Τώρα πια είχε μεγάλους στόχους, αλλά και τη δύναμη της μοναξιάς για να τους πετύχει..
Και επιτέλους οι κόποι του ανταμείφθηκαν.. Κατάφερε να δημιουργήσει αυτό που τόσα χρόνια έψαχνε.. Η μαύρη ένεση τα έσβησε όλα μέσα σε 3 μήνες.. Έτσι απλά σαν να ήταν ένα όνειρο, ή και χειρότερα.. 15229, 45 8' 113195221 1111115 391 101135131 1115315 1019 1915 145175918.. Και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα μέχρι τη στιγμή που τον ξαναείδαν ύστερα από καιρό.. Τότε, όταν βρέθηκε μπροστά τους τυχαία και το πρώτο πράγμα που είπε ήταν: "Χαίρομαι που σας γνωρίζω"... Κάποιοι δάκρυσαν, κάποιοι γέλασαν, κάποιοι πάγωσαν και κάποιοι χειροκρότησαν εντυπωσιασμένοι.. Στην ουσία δεν τους ένοιαζε και πολύ...
Πλέον οι νύχτες ήταν διαφορετικές, πιο όμορφες όμως και πιο δύσκολες.. Ώρα 3:33, ο ύπνος μπορεί να βοηθήσει τη λογική να βρει τη θέση της, σκέφτηκε.. Μπορεί και όχι...

Life Race (The End)

...ξαφνικά ζαλίστηκα και είπα να βγω έξω για ένα περίπατο, έτσι να πάρω λίγο αέρα.. Πήγα στο κοντινότερο πάρκο της γειτονιάς και έκατσα σ' ένα παγκάκι.. Για καλή μου τύχη δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω οπότε μπορούσα να έχω όση ησυχία ήθελα.. Την απόλυτη. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου και έγειρα ελαφρά το κεφάλι μου πίσω για ν' απολαύσω το γαλήνιο ήχο απ' το νυχτερινό αεράκι.. Όμως αυτό δεν κράτησε πάνω από τρία δευτερόλεπτα, όταν άκουσα δίπλα μου τη φωνή του..
Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα, είπε σιωπηλά λες και φοβόταν μη το μάθει κανείς.. Ήθελα να του πω φύγε, άσε με μόνο, δε θα σου λείψω και πολύ.. Αλλά τελικά δεν το έκανα. Έμεινα ακίνητος να παριστάνω ότι όλα είναι εντάξει, ότι όλα είναι καλά. Όπως πάντα...
Κοίτα να δεις καλέ μου φίλε που φτάσαμε ως εδώ.. Νόμιζα ότι όλα είχαν τελειώσει πολύ νωρίτερα, αλλά τελικά ακόμη τρέχαμε... Μόνοι μας.. Και όλοι ήταν εκεί, στις κερκίδες.. Και μας κοιτούσαν με αγωνία. Ή ίσως αδιαφορία...
Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα, ξαναείπε..

"Τρέχαμε δίπλα δίπλα, ξυπόλυτοι σε ανώμαλο έδαφος.. Ήμασταν αντίπαλοι, αλλά πηγαίναμε μαζί.. Αδιαφορώντας για τα πληγωμένα μας πόδια αναπτύσσαμε όλο και περισσότερη ταχύτητα και ξεπερνούσαμε κάθε εμπόδιο που βρισκόταν στο δρόμο μας.. Περάσαμε πάνω από μαύρες ώρες και ανυπόφορες μοναχικές νύχτες. Ταλαντευτήκαμε ανάμεσα σε έξι χορδές και μια βροχή μελωδίες. Λουστήκαμε με το αλκοόλ της εφηβείας και μεθύσαμε με τις εμπειρίες της. Μαζί ήμασταν ανίκητοι έλεγαν... Αλλά τελικά... Κέρδισες.. Το ρολόι της ζωής μου έδειξε 3:32..  Έχασα.. Για ένα λεπτό.. Γιατί ζούσα ένα λεπτό πίσω και δεν το 'ξερα... Στο τέλος κανείς δε χειροκρότησε, κανείς δε μίλησε.. Όλοι έμειναν με σκυμμένα τα κεφάλια ν' ακούνε τη θλίψη που ούρλιαζε γύρω μας, μέχρι που έσβησα απ' τα μάτια σου και έγινα σκόνη στο ανούσιο παρελθόν..."

Αλήθεια κέρδισα? Δικό μου το έπαθλο δηλαδή? Δεν είναι έπαθλο βλάκα.. Αλλά τι λέω, έτσι κι αλλιώς εσύ ποτέ δεν καταλάβαινες από αξίες.. Όταν νιώσεις θα 'ναι αργά, μα τότε τα δάκρυα τους θα 'χουν στεγνώσει  για το τομάρι σου.. Όπως και να 'χει δικό σου το πρόβλημα, πάλι τα ίδια θα λέμε?... Μόνο να μου την προσέχεις την μικρή μου νεράιδα.. Μη την πληγώσεις, μη την κάνεις να κλάψει, όχι κι άλλο.. Δε θ' αντέξει... Γιατί είναι ευαίσθητη και η καρδιά της είναι εύθραυστη σαν τα φτερά μιας πεταλούδας που το μόνο που θέλει είναι να πετάει ελεύθερη στη σύντομη ζωή της...
Προσπάθησα ν' ανοίξω τα μάτια μου και να κοιτάξω γύρω μου και τότε κατάλαβα πως... Στο παγκάκι, στη θέση που νόμιζα ότι καθόμουν δε βρισκόμουν εγώ, αλλά εσύ εξ αρχής.. Εγώ είχα ήδη γίνει σκόνη στο ξεχασμένο παρελθόν... Και όλα καλά, πάντα καλά... Πάντα καλά...
Να μου την προσέχεις λοιπόν...

Off You Go...

 

 

Πάμε πάλι απ' την αρχή... Πλάκα κάνεις έτσι? Μετά απ' όλα όσα έγιναν, μετά απ' όσα έκανες, ακόμη ελπίζεις?. Πίστευες πως θα... Πως μπόρεσε το φτωχό σου μυαλουδάκι να νομίσει πως θα το ανεχτώ αυτό, πως θα δεχτώ τη συγγνώμη σου σαν να μην έγινε ποτέ?.. Ακόμη απορώ πως τα βρήκες με τον εαυτό σου, πως κοιμάσαι τα βράδια.. Και τώρα όλα καλά, όπως τη πρώτη μέρα που σε γνώρισα. Εκείνη την καταραμένη μέρα που όλα έμοιαζαν απλά και όμορφα...
Ξύπνα, κοίτα λίγο γύρω σου, όλοι τυφλοί μ' ένα άχρηστο ζευγάρι μάτια καλοπερνούν στο ψέμα, μη μπορώντας να δουν την αλήθεια. Την αλήθεια πίσω απ' τις στολισμένες λέξεις σου, πίσω απ' τις ανούσιες πράξεις μου. Και τι κάνουμε τώρα? Δε νομίζεις πως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να κρυβόμαστε?. Απ' αυτούς, από εμάς.. Δεν ήμαστε πια μικρά παιδιά, καιρός να κόψουμε τα παραμύθια και τα ψευδαισθησιακά παιχνίδια.. Ξέρεις, κουράστηκα.. Χαζομάρα μου, αλλά πίστευα ότι μπορούσα να σε κάνω ν' αλλάξεις.. Έστω και για μία μόνο φορά να σε κάνω να νιώσεις κάτι. Για τον άλλον, για 'μένα. Ξέρω είναι δύσκολο, αλλά είχα μια κρυφή ελπίδα πως κάπου κάπου γίνονται και εξαιρέσεις, πως θα ορίμαζες κάποια στιγμή και θα καταλάβαινες. Όμως πάλι έκανα λάθος.. Δεν πρόκειται να διορθωθείς ό,τι κι αν πω, γι' αυτό και εγώ θα πάψω ν' ασχολούμε.. Από τότε που σε θυμάμαι ό,τι ξεκινάς να κάνεις τ' αφήνεις στη μέση και πολλές φορές αυτό είχε και σε 'μένα επιπτώσεις.. Φτάνει πια. Θα σ' αφήσω λοιπόν στη μιζέρια σου να πνίγεσαι συνέχεια στα ίδια λάθη. Γιατί είσαι ανίκανος ν' αντισταθείς και αδύναμος για να επιλέξεις κάτι με σιγουριά.. Και με συγχωρείς, αλλά τελειώνει ο χρόνος μου για να τον ξοδεύω στους αδύναμους.. Έλεγες ότι σ' αρέσει το ρίσκο, αλλά στα δύσκολα πάντα προσπαθούσες να βολευτείς και να ξεφύγεις. Και στο τέλος τι πετυχαίνεις? Παραμένεις στη σκιά αγκαλιά με την αποτυχία. Ούτε εσύ ξέρεις τι θέλεις πλέον... Αναρρωτιέμαι κι αν ποτέ ήξερες.. Κρίμα πάντως που σε παράτησες έτσι απλά. Σε λυπάμαι.. Μακάρι μια μέρα να βρεθεί κάποιος να σου δείξει το δρόμο η να το βρεις μόνος σου, έστω και καταλάθος, και να μην καταλήξεις όπως και οι όμοιοι σου..

The Dawn...

The show is over, close the story book...

I just think one day I realized that wasn't for me anymore... 

...I just wanted to find myself, find my own music...

(So, this is for you... after all...)

I Was... (card's theory)

Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν είναι θέμα λογικής, που απλά δεν μπορείς να τα καταλάβεις αν δεν τα νιώσεις...

Αν κάποια στιγμή μου 'λεγες ότι θα 'ρθει μια μέρα σαν κι αυτή, δε θα το πίστευα. Θα έκοβα το κεφάλι μου ότι κάποια πράγματα δεν γίνεται ν' αλλάξουν ό,τι κι αν γίνει. Έκανα λάθος.. Και ξέρεις γιατί? Γιατί εμπιστεύτηκα κάποιους ανθρώπους, κάποιες καταστάσεις σε τέτοιο σημείο που αυτό, το είχα βγάλει απ' το μυαλό μου. Και νά που έγινε. Τελικά, κατάλαβα πως όλα μπορούν να συμβούν, όλα...
Και μη μου πεις πως με καταλαβαίνεις, πως με πιστεύεις, γιατί δε μπορείς. Όση καλή θέληση κι αν έχεις, όση διάθεση, απλά δε μπορείς. Και να σου πω ένα μυστικό? Τίποτα πλέον δε μπορεί να γίνει όπως ήταν.. Μη ξεγελιέσαι απ' το περιτύλιγμα, αυτό είναι  για τους τρίτους, γι' αυτούς που δεν ξέρουν, που δε βλέπουν πίσω απ' τις σκιές. Όταν ένα τραπουλόχαρτο το στραβώσεις, ό,τι κι αν κάνεις δε μπορείς να το επιστρέψεις στην τέλεια αρχική του μορφή. Είναι πλέον σημαδεμένο και ταυτόχρονα καταστρέφει και όλη την τράπουλα.. Το μόνο που ίσως μπορείς να κάνεις είναι να βολευτείς με μια παρόμοια κατάσταση, όμως ξέρεις και 'συ, και αυτός και όλοι τους καλά πως δεν είναι το ίδιο.. Γι' αυτό και (ξ)έφυγα.. Και πίστεψέ με, δε γύρισα. Δεν είναι αυτό που βλέπεις, δεν είμαι αυτός που ήμουν.. Και στο ξαναλέω, μη συγκρίνεις γιατί θα μπερδευτείς. Θα δεις πράγματα να συμβαίνουν για πρώτη φορά, που δεν τα περίμενες από 'μένα. Και λογικό είναι πλέον.. Όλα μπορούν να συμβούν, όλα...
Γι' αυτό σου λέω, μη μου ζητάς εξηγήσεις. Δεν έχω τίποτα να σου πω για κάτι που δεν έγινε, που δεν έκανα.. Δεν είναι ότι σε μισώ. Όχι, αυτό δε θα μπορούσα να το νιώσω.. Δε θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να νιώσω έτσι για κάποιον που μόλις γνώρισα...

(Για αυτούς που διαβάζουν στα κρυφά... Ξέρεις εσύ.)

Friendly Lies

Ναι, σου είπα ψέματα. Ε και? Και 'συ δε μου 'χεις πει?... Γιατί δεν είναι το ίδιο? Ο καθένας μας κοιτάει πάντα το συμφέρον του, αυτή ήταν η συμφωνία μας απ' την αρχή. Αυτό γίνεται με όλους.. Η μήπως κάνω λάθος? Θα σου περάσει με τον καιρό, όπως μου πέρασε και 'μένα. "Aika multaa muistot" όπως θα 'λεγε κι ένας φίλος. "Ο χρόνος θάβει τις αναμνήσεις", στη γλώσσα σου. Όχι μη μου κρατάς κακία. Ξέρω είναι δύσκολο, αλλά δεν το ήθελα. Δηλαδή δεν το είχα σχεδιάσει απ' την αρχή εννοώ. Ίσως λίγο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να καταλήξει έτσι.. Και ίσως έτσι να είναι καλύτερα και για τους δυο μας.. Συγνώμη, αλλά ξέρεις πως είναι αυτά. Όταν έρθει εκείνη η καταραμένη στιγμή που κινδυνεύει το τομάρι σου θα κάνεις τα πάντα για να γλιτώσεις. Για να κερδίσεις κάτι, να τη βγάλεις με καθαρό κέρδος, για να έχεις τη δύναμη, για σένα. Ίσως πάλι απλά να μη μπορείς να είσαι εσύ. Και άντε στο διάολο όλα. Έτσι απλά. Τι θες τώρα, εξηγήσεις? Γιατί, για να δικαιολογηθώ? Δε θέλω, κουράστηκα.. Μήπως και 'συ αυτό δε θα 'κανες στην τελική? Και δε σε κατηγορώ, λογικό είναι. Κοινός άνθρωπος δεν είσαι?

Και όλοι αυτοί που είναι γύρω σου? Που πιστεύουν σε σένα? Που "σ' αγαπάνε"?... Και τη μας νοιάζει? Εγώ βολεύτηκα τώρα και δε γυρίζω πίσω για κανέναν. Τώρα θα μου πεις, πάντα αυτό δεν έκανες?. Καιρός λοιπόν να το κάνεις και 'συ. Να σταθείς στα πόδια σου. Μόνο στα δικά σου. Χωρίς να έχεις ανάγκη από κανέναν τους. Και αν έχω δίκιο και μετά από καιρό θες να μ' ευχαριστήσεις εκεί θα 'μαι... Αν πάλι έχω άδικο κοίτα να τα βολέψεις με το δικό σου τρόπο. Γιατί αλλιώς μπορεί να χρειαστεί μια μέρα κάποιος να πατήσει πάνω απ' το πτώμα σου, ή να σου ρίξει λίγα ξερά τριαντάφυλλα πάνω σε κάνα ψευτομάρμαρο, και να 'σαι σίγουρος, εκεί θα 'μαι... Και μη νομίζεις ότι εσύ ήσουν καλύτερος. Τουλάχιστον εγώ σε είχα προειδοποιήσει για το τι είμαστε. Για το τι είμαι. Με τον τρόπο μου, αλλά το 'κανα. Ξέρω θα μου πεις, πάντα αυτό δεν έκανες?. Ναι, θέλω να 'μαι τυπικός σ' αυτά. Έτσι είναι οι σωστοί επαγγελματίες, οι σωστοί συνεργάτες, οι σωστοί φίλοι. Σωστά?... Και λίγα σου 'κανα. Αλλά δεν ξεχνάω.. Απλά θέλω ν' αφήσω και κάτι για το μέλλον. Ίσως να μου χρειαστεί, να μην έχω μια αφορμή να σταθώ? Έτσι μπας και τα ξαναπούμε. Αλλά φτάνει, πολλά είπαμε/είπα και ίσως χωρίς λόγο. Ίσως να μην καταλάβεις ούτε τώρα, αλλά δεν πειράζει. Κοινός άνθρωπος δεν είσαι?

Μην προσπαθείς να με μάθεις με το ζόρι, γιατί πολύ απλά ούτε εγώ δε με ξέρω... Τι νομίζεις επειδή "τα λέγαμε" τόσο καιρό με ήξερες? Η τώρα που στα λέω αυτά μ' έμαθες? Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να γνωρίσεις μία μάσκα ακόμη. Αλλά μόλις την αλλάξω είσαι πάλι στο μηδέν. Όπως και 'γω. Αλλά εγώ δεν κοιτάζω πίσω, πηγαίνω μόνο μπροστά. Σταθερά βήματα μέχρι το τελευταίο μου... Γιατί, θα 'ρθει κι αυτό κάποια στιγμή. Κοινός άνθρωπος δεν είμαι?

Making Friends

Ευτυχώς που είσαι κι εσύ εδώ... Τι θα 'κανα χωρίς εσένα? Μα πως βρέθηκες εδώ τόσο γρήγορα? Πρέπει να ήθελες πολύ να 'ρθεις. Και 'γω ήθελα να 'ρθεις. Να σου πω την αλήθεια ούτε 'γω ξέρω πως βρέθηκα σ' αυτό το μέρος. Ξύπνησα μέσ' στον ύπνο μου και κατευθείαν εμφανίστηκα εδώ. Έτσι απλά, όπως γίνεται κάθε φορά. Όπως μ' αυτά που αρχίζουν ή που τελειώνουν. Έτσι, απλά. Μ' αρέσει όμως εδώ! Είναι σχεδόν όλα όπως τα θέλω. Παντού γρασίδι φρεσκοκουρεμένο, σε ανοιχτό γκρι χρώμα και καταπράσινα κτίρια σκόρπια χτισμένα από 'δω κ' από 'κει. Και όχι πολύ ψηλά για να μπορείς να δεις στο βάθος... Όμως μόνο μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου, όχι παραπέρα. Ε, πάλι καλά να λες. Δε βλέπω όμως καθόλου δρόμους. Είναι σαν ένα τεράστιο λιβάδι. Καλύτερα όμως, με κουράζουν τα αυτοκίνητα. Και ο ήλιος λάμπει εκεί ψηλά! Κ' ένα περίεργο πράγμα, όταν δε θέλω ήλιο, αμέσως συννεφιάζει.. Τι περίεργο μέρος!? Μα που πήγαν όλοι? Βλέπεις εσύ κανέναν? Τι με νοιάζει, έτσι κι αλλιώς σήμερα ήθελα πάρα πολύ την ησυχία μου, μακριά απ' όλους και τη βουβή τους φασαρία. Μια άλλη φορά που είχα έρθει θυμάμαι, ήθελα να δω πολύ κόσμο. Και ήμουν τόσο τυχερός που βρέθηκαν εδώ μαζεμένοι πιο πολύ και απ' όσους περίμενα, λες και βρισκόμασταν σε κεντρική πλατεία μεγάλης πρωτεύουσας. Βέβαια, μου ήταν όλοι άγνωστοι, η μάλλον χειρότερα, ήταν όλοι απλώς γνωστοί, αλλά βρήκα παρέα όταν χάθηκα μέσ' στον κόσμο κ' έτσι δεν ένιωθα μόνος μου. Αλλά σήμερα δε θ' άντεχα τη βαβούρα. Ήθελα μόνο κάνα φίλο, έτσι να πούμε δυο κουβέντες να περάσει η ώρα. Και εσύ ήρθες την πιο κατάλληλη στιγμή. Σ' ευχαριστώ...

Μα τι βλέπω? Έρχεται ένας ακόμη προς τα εδώ που σου μοιάζει. Κι άλλος! Κι άλλος! Κι άλλος! Όλοι ίδιοι απ' την κορυφή ως τα νύχια. Ωραία, τώρα θα γίνουμε μεγάλη παρέα. Και θα 'χω πολλούς φίλους... Λοιπόν παιδιά καθίστε μαζί μας έχω πολλές ιστορίες να σας πω! Θα περάσουμε και όλο το απόγευμα μαζί αν θέλετε. Τι λέτε?

Πολύ όμορφο αυτό το μέρος τελικά. Τι ωραία πόλη! Χτισμένη στα μέτρα μου...