Dio, As He Passes Away... 1942-2010

(The Last In Line)


Και να λοιπόν που κάποτε έρχεται η ώρα να φύγουν και οι βασιλιάδες...

Προχθές, στις 7:45 το πρωί, στα 67 του πια, ο Ronnie James Dio έβαλε την τελεία του στο χώρο της Metal και στη ζωή γενικότερα.. Εμείς ήμασταν για καφέ με κάτι γνωστούς όταν το μάθαμε και μας ήρθε πολύ ξαφνικό. Εγώ βέβαια προσωπικά δεν τρελένομαι για τη μουσική του, αλλά όπως και να 'χει όλους όσους τον ήξεραν τους πείραξε.. Ένας μάλιστα είπε: "Πέθανε και ο Dio, εντάξει τώρα πέθανε και η Metal".. Και που να φανταστούμε ότι θα συμβεί αυτό όταν μια μέρα πριν τον σχολιάζαμε με κάτι φίλους για την πορεία του με αφορμή ένα ένθετο που είδαμε σ' ένα περιοδικό για τους Black Sabbath.. Για τον Dio βέβαια κάποτε ακούστηκε ότι έχει κάνει συμφωνία με τον ίδιο το διάβολο και πως όταν φύγει, μια μέρα θα ξαναγυρίσει.. Εμείς θα περιμένουμε πάντα...

Κάπου διάβασα:

"Former Guns N’ Roses guitarist Slash took to his Twitter page, and wrote: Ronnie died at 7:45 am. But his music will live for eternity."

 "Queen’s Brian May wrote: It’s a shock to hear that Ronnie has gone. Even though we had all known he was battling cancer for some time, he was such a wiry fighter, and of such an amazingly optimistic nature. I think I assumed he would go on forever."

"Wendy Dio: Today my heart is broken, Ronnie passed away at 7:45am 16th May.."

Ο θάνατος δε σέβεται κανέναν, δεν έχει αξίες.. Στα μάτια του είμαστε όλοι ίσοι...

Crawling Out Of Patience...

Αυτό ήταν.. Φεύγω. (Καιρός ήταν θα μου πεις και ίσως και να 'χεις δίκιο..) Μην κλάψεις.. Μη με περιμένεις... Το ξέρεις πως θα ξανάρθω. Δε θα σου πω ψέματα.. Αλλά δε θα είμαι εγώ. Όχι αυτήν τη φορά.. Κάπου εδώ λοιπόν άρχισα να κουράζομαι.. Η υπομονή μου σταγόνα σταγόνα χύθηκε στο πάτωμα και εξατμίστηκε με το χρόνο που περάσαμε μαζί.. Και τα θυμάμαι καλά όλα, δε θα ξεχάσω τίποτα, δε θ' αφήσω τίποτα πίσω. Μη φοβάσαι γι' αυτό. Σαν όγκο στη πλάτη μου θα κουβαλάω τις αναμνήσεις μας όπου πηγαίνω μέχρι αυτές σιωπηλά να με σκοτώσουν.. Και σε παρακαλώ μην τους πεις τίποτα, μην τους πεις από τι πήγα, μην τους πεις ότι ξέρεις.. Αργά ή γρήγορα θα μάθουν το ξέρω, αλλά τότε πλέον δε θα έχει καμία σημασία.. Όταν φύγω απ' τα μάτια τους θα είναι πιο εύκολο.. Όταν φύγω απ' τα μάτια σου.. Τα μάτια σου...
Όλα μια ιδέα είναι.. Όπως έφυγαν και φεύγουν όλοι εκείνοι που αγαπήσαμε, έτσι τώρα ήρθε και η σειρά μου.. Θα το συνηθίσεις αν κάνεις καλή παρέα με το χρόνο.. Και αν κάτι χρειαστείς μη μου τηλεφωνήσεις, ζήτα το από εκείνον. Εκείνον που θα 'ναι δίπλα σου, τον όποιον... Και αν πάλι δε σου φτάνει, τότε ελπίζω μια γλυκιά εικόνα μου στα μυαλό σου να μπορέσει να σου φέρει έστω ένα χαμόγελο που να σε ησυχάσει για λίγο και να σε κάνει να ξεχαστείς. Γιατί τότε μόνο αυτό θα μπορώ να σου δώσω, μόνο αυτό θα είμαι.. Μια πικρόγλυκια θολή ανάμνηση στα σκονισμένα βιβλία της μνήμης σου.. Μια ανάμνηση που θα σου ψιθηρίζει στο αυτί κάθε φορά που θα περνάς από εκείνα τα μέρη, κάθε φορά που θ' ακούς εκείνο το κομμάτι, κάθε φορά που θα μυρίζεις εκείνη τη μυρωδιά, κάθε φορά που θα μπαίνεις σ' εκείνο το σπίτι, κάθε νύχτα που θα μένεις μόνη με το κινητό στα χέρια... Και τότε μην ανησυχείς, θα έρχομαι να σε βλέπω που και που στα όνειρά σου να μαθαίνω τι κάνεις, μήπως και σε πείραξε κανείς, μήπως και σε πλίγωσε και θα σου λέω παραμύθια με νεράιδες και αλεπούδες για να σου περάσει..

Προσπάθησα πολύ, προσπάθησες και εσύ δε λέω, αλλά τελικά ήμουν πολύ δυνατός για να με νικήσω.. Ώρες ώρες σκέφτομαι την αρχή και αναρωτιέμαι πως φτάσαμε ως εδώ.. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα.. Τελικά η ζωή είναι πολύ μικρή για να παίξεις πολλούς ρόλους.. Και ό,τι κερδίσαμε κερδίσαμε, τώρα ήρθε η ώρα να υποστούμε τις συνέπειες.. Σε μερικές ώρες ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση.. Και δυστυχώς είναι πολύ λίγος ο χρόνος μου για ν' αλλάξω κάτι.. Μάλλον άργησα πάλι, όπως άλλωστε έλεγες πως κάνω πάντα.. Ίσως και να είχες δίκιο, αλλά λίγη σημασία έχει πλέον.. Τώρα μπορούμε απλά να περιμένουμε το ξημέρωμα.. Και αν θες μείνε εδώ μαζί μου μιας και είναι το τελευταίο βράδυ, έτσι για να μας μείνει καλή εντύπωση.. Στρίψε μου και ένα τσιγάρο να βρίσκεται και ας μην καπνίζω και εγώ θα σου τραγουδήσω το αγαπημένο σου τραγούδι μου για καληνύχτα...

Το μόνο που μας μένει στο τέλος είναι μια σειρά από αναμνηστικά αντίο...
Όνειρα γλυκά..

 (Μη με παρεξηγείς, απλά φοβάμαι...)

After A Long Time...

Χθες σε είδα στον ύπνο μου.. Πόσο καιρό είχα να σε δώ?..  Ούτε που θυμάμαι.. Μήνες, χρόνια... Μάλλον χρόνια.. Ερχόμουν να σε βρω γιατί ήξερα ότι γύρισες.. Η μάλλον δεν είχες φύγει ποτέ απλά το συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή.. Τι ωραίο να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου στα όνειρα, σ' αυτόν τον τόσο διαφορετικό αλλά εξίσου πραγματικό κόσμο... Τι ωραίο να κάνεις αυτά που θέλεις χωρίς να σε νοιάζουν οι επιπτώσεις.. Και όταν ξυπνήσεις είναι όλα όπως πριν... Ευτυχώς θα 'λεγε κάποιος.. Δυστυχώς ίσως θα 'λεγα εγώ...

Ήσουν πολύ όμορφη, ίσως πιο όμορφη απ' ότι σε είχα δει ποτέ μου, δε θυμάμαι.. Πια... Ήσουν ψηλή, πιο ψηλή απ' ότι στην πραγματικότητα σίγουρα, πιο ψηλή κι από 'μένα λίγο.. Αλλά και αυτό δε με ξάφνιασε. Το μόνο περίεργο που θυμάμαι απ' τη στιγμή του τέλους είναι ένας επίδεσμος.. Ένας επίδεσμος στο αριστερό πόδι κάτω στον αστράγαλο.. Κι όμως περπατούσες μια χαρά, μ' ένα πανέμορφο χαμόγελο και με τέτοια διάθεση σαν να 'ταν η πρώτη μέρα της ζωής σου. Και σε πέτυχα στη μέση του δρόμου έξω από ένα τεράστιο πολύχρωμο γκρι κτίριο.. Τότε όλα ήταν πολύχρωμα στα μάτια μου.. Πρέπει να ήταν άνοιξη δεν θυμάμαι σίγουρα, πάντως ήταν μια τέλεια μέρα.

Και ενώ ήσουν στην απέναντι μεριά του δρόμου και έμοιαζε τόσο ανούσια η απόσταση, εγώ δε μπορούσα με τίποτα να σε φτάσω. Περπατούσα και περπατούσα κι όμως ο δρόμος ήταν ατελείωτος.. Ξεκίνησα να τρέχω. Χτύπησα πολλούς περαστικούς. Ζήτησα πολλά συγγνώμη, αλλά συνέχιζα.. Και εσύ μόλις έφτασες στην άκρη του πεζοδρομίου στάθηκες ακίνητη και περίμενες. Έμεινες να με κοιτάζεις στην απελπησμένη προσπάθειά μου να σε φτάσω.. Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό, δεν ξέρω γιατί.. Ίσως έτσι έπρεπε να γίνει. Και κάποια στιγμή έφτασα. Και τότε, μόλις σ' αγκάλιασα τελείωσε...

Για ένα πράγμα λυπάμαι. Που δεν πρόλαβα ν' ακούσω τη φωνή σου.. Πως ήταν η φωνή σου?.. Δε θυμάμαι πια...

Self Confusion

 Έανς πορς έανν. Αμχζίρουε?..

...Λιόοπν σάπω. (5 και 3 μέσα..) Ξναά.. (Το 2..) Ωαίρα, μνερομόχως. Σνα ητ ήζω μυο. Μρωμόχονη, μύραη. Ή λυκεή, οτ ίιδο ομυ κεάνι.. Τα άρκα ήατν πτάνα οτ αμδναύο σείημο υομ.. (Τίποτα αυτή τη φορά..) Σιρεά συο..

Μσιό.. (11..) Άληλ ίμα ερυκιαία. (12 και 7..) Εύσ.

Φυάολ. Δε γενίατι σένυχιεα αν εσ σχωγυερί. Ατυή εανίι η τωιρμία οσυ.. Εώγ τρώα.. (6 μέσα..)  Ελύοκο. Πτάνα έιζαπα εμ ατ ελύκοα σητ ζήω, δνε εαίμι ώεγ γαι δλύσοκα.. Δνε ατ αχέτνω, εμ λζυίυγον ακι μτεά εμ χνάω.. (Το 13..) Οτσρίε!..

Ενξτεάι ττόε, ςα πμυίαξοε όολι έστι. Εανίι ποι βκιλοό σατ μταιά τυος.. (15 μόνο..) Πλίγαραο αθ 'μανπιε ικ άληλ.. Κια αν πυο έωχ ακι άληλ εριαυκία!.. (Το 10 και η άσπρη..) Δνε πιερεάζι..

Πιάζερει, αλάλ πτοέ εδ αθ κλάβατειας τνη αίξα ητς.. (1 μέσα..) Ξνέχα οτ, γεώ πζίαω τρώα. (Το 4, το 9 και η άσπρη..)

Όαλ σαρβτά συο πνάε απ' ό,ιτ φταίανει.. Μλάολν ατ παργάτμα δνε εαίνι έστι όωπς ατ πνερείμες.. (14..) Κια τρώα εαίσι σ' ενυπκίδνιη φσάη. Μ' έαν λοάθς χιάενς. Τα πτάνα.. (...) Σιρεά συο.

Ωίαρα, θλέω αν ράκιρσω. Το αάπσοσιφα. (...) Πλίαγαρο φοάυλ.. Αλάλ πιοος νιαζοάτει?..

Εώγ πτωνάς εδ χνάω άλολ χόνρο μζαί οσυ.. Ως εώδ ήατν. (...Η άσπρη μέσα..) Ήθρε οτ τλοές μυο.. Έστι ξινκαφά ακι αρσοπόδτηκα.. Πίξαε λιποόν.

Δνε υρεχάπι λγοός αν μάμιλε άλολ γι' ατυό οτ θμέα.. Δε εμ νώιθιες... Κίτοα. Αλπά.. (Άσπρη ίσια μέσα..) Εύσ ποσερθίπας, γεώ αροδαφιώ..

Γιταί οτ 'κνεας ατυό?.. Δε θλέω αν εμ λασάπυι. Θα οτ θμάμαυι ατυό αν οτ ξέιερς!.. Όωπς ακι αν 'χιε, αοφύ έινγε έστι αίτνο.. Έστι ξνικαφά κια ασποκρότηδα. (Μαύρη μέσα, στη δηλωμένη τρύπα..) Όωπς οτ 'λγεα..

Όιχ. Όωπς οτ 'ξρεα...

Rebuilding...

- Γεια. Ήρθα.
- Γύρισες?
- Ναι, πάλι εδώ. Όπως τότε..
- Μπα, τώρα μας θυμήθηκες?
- Μην το λες αυτό..
- Έλεγες πως δε μας είχες ανάγκη, τι έγινε τώρα?
- Συγνώμη, είμαι ηλίθιος τελικά.. Δεν τα κατάφερα. Απέτυχα..
- Το 'ξερα.. Και τι θες τώρα?
- Σας χρειάζομαι.. Και τους δύο.
- Νωρίς το κατάλαβες..
- Πρέπει να βρω πάλι τις ισορροπίες μου. Και δε μπορώ μόνος μου.
- Έτσι σκατά που τα 'κανες λούσου τα τώρα.
- Δε θ' αντέξω για πολύ ακόμα..
- Αυτό να το σκεφτόσουν εξ αρχής.
- Το ξέρουμε όλοι πως κανείς μας δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του..
- Εσύ το επέλεξες να χωρίσουμε.
- Είμαι αδύναμος.. Το ίδιο και εσείς χωρίς εμένα..
- Ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.
- Δε σου ζητάω αυτό..
- Τότε?
- Απλά μια νέα αρχή θέλω. Να βρω ξανά τον εαυτό μου..
- Ό,τι χτίζαμε τόσο καιρό το κατέστρεψες μέσα σε λίγες μέρες...
- Έκανα λάθος, το παραδέχομαι εντάξει?
- Στο είχα πει πως μια μέρα θα γινόταν αυτό.. Ποτέ δε μ' άκουσες όμως..
- Ωραία, έχεις δίκιο. Και τώρα τι κάνουμε δηλαδή?..
- Αν κάνεις ό,τι σου λέω χωρίς να ξαναφέρεις αντίρηση ίσως και να διωρθώσουν κάπως τα πράγματα..
- Ξέρεις πως αυτό δε γίνεται. Κάποια πράγματα έχουν αλλάξει πλέον.. Και δεν είσαι μόνος σου σ' αυτό!
- Όσο έπαιρνα εγώ τις αποφάσεις όλα ήταν μια χαρά..
- Ε όχι και όλα!..
- Ναι, αλλά τουλάχιστον ήξερες τι σου γινόταν... Είχαμε τα στάνταρ μας, τα σταθερά βήματά μας.. Τους κανόνες μας.. Εκείνους τους απαραβίαστους κανόνες... Θυμάσαι?..
- Πως μπορώ να ξεχάσω?..
- Κι όμως αυτό δείχνεις με τον εγωισμό σου..
- Ποιος μιλάει!?...
- Από τη στιγμή που άρχισες να παίρνεις πρωτοβουλίες και να κάνεις το δικό σου όλα άλλαξαν. Ούτε εσύ ξέρεις ποιος είσαι τώρα..
- Το ίδιο και εσείς.. Γι' αυτό ζητάω κατανόηση και μια τελευταία χάρη..
- Ξέρεις όμως πως δε γίνεται να τα 'χεις όλα δικά σου.. Αν επιστρέψεις θα πρέπει οι αποφάσεις που θα παίρνονται να είναι δικές μου. Και αυτό σημαίνει πως θα πρέπει ν' απαρνηθείς πολλά..
- Δηλαδή?..
- Ό,τι μπορεί να βρεθεί εμπόδιο στο δρόμο μας, στους αρχικούς μας στόχους..
- Όμως τώρα θέλω και άλλα.. Έχω πλέον εθιστεί και δε θα είναι εύκολο να τ' αφήσω πίσω έτσι απλά..
- Το ξέρω. Πάντα πίστευα πως ήσουν αδύναμος και πως αν έμενες μόνος σου θα κατέληγες κάπως έτσι, αλλά αυτό δε μ' αφορά. Δεν υπάρχει χρόνος για να ρισκάρουμε πια.. Η απόφαση δική σου, αλλά αν πραγματικά αυτό είναι που θέλεις τότε θα πρέπει να τ' αφήσεις όλα πάνω μου και πάλι.. Αλλιώς θα καταλήξουμε πάλι εδώ, στο μηδέν. Στο μηδέν που εσύ μας έφερες..
- Δεν είναι μηδέν αυτό. Απλά είναι κάτι διαφορετικό..
- Δε θα μιλούσες έτσι παλαιότερα. Με απογοητεύεις όλο και περισσότερο..
- Εντάξει λοιπόν τότε, ας γίνει όπως θέλεις.. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω τίποτα να χάσω.. Τίποτα πλέον δε γίνεται χειρότερα...

Respect (valuation's theory)

Για τον κόσμο μπορεί να είσαι ένας άνθρωπος, αλλά για έναν άνθρωπο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος..

"Θα ήθελα να ήμουν μια σταγόνα αίμα σου, να κυλήσω στις φλέβες σου, να περάσω απ' το μυαλό σου, να νιώσω τη σκέψη σου, να καταλήξω στην καρδιά σου..

Για να δω..

Αν υπάρχω..."

Ποτέ δε θα το άφηνα να συμβεί αν ήταν στο χέρι μου.. Εγώ θα 'χανα πάλι στο τέλος, το ξέρω, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία αυτό.. Σ' ευχαριστώ όμως που κατάφερες και μου γνώρισες και αυτή τη πλευρά του εαυτού μου.. Σ' ευχαριστώ.

-Γεια!

-Γεια, χάρηκα..

-Αντίο.

Ξανάνοιξα τα μάτια μου όταν άκουσα τη Φωνή να λέει ψιθυριστά στο αυτί μου:

"Was a time when I wasn't sure
But you set my mind at ease
There is no doubt you're in my heart now.
Said woman take it slow
And it'll work itself out fine
All we need is just a little patience..."

Χάνεις κάτι αφού μάθεις ότι το είχες και καταλαβαίνεις τι είχες αφού το χάσεις... Πονάει λίγο η βέργα της στο χέρι μου, αλλά τελικά την αγαπάω τη δασκάλα μου.. Τη πιο καλή δασκάλα απ' όλες.. Τη ζωή.

Respect...

Life Race (The End)

...ξαφνικά ζαλίστηκα και είπα να βγω έξω για ένα περίπατο, έτσι να πάρω λίγο αέρα.. Πήγα στο κοντινότερο πάρκο της γειτονιάς και έκατσα σ' ένα παγκάκι.. Για καλή μου τύχη δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω οπότε μπορούσα να έχω όση ησυχία ήθελα.. Την απόλυτη. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου και έγειρα ελαφρά το κεφάλι μου πίσω για ν' απολαύσω το γαλήνιο ήχο απ' το νυχτερινό αεράκι.. Όμως αυτό δεν κράτησε πάνω από τρία δευτερόλεπτα, όταν άκουσα δίπλα μου τη φωνή του..
Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα, είπε σιωπηλά λες και φοβόταν μη το μάθει κανείς.. Ήθελα να του πω φύγε, άσε με μόνο, δε θα σου λείψω και πολύ.. Αλλά τελικά δεν το έκανα. Έμεινα ακίνητος να παριστάνω ότι όλα είναι εντάξει, ότι όλα είναι καλά. Όπως πάντα...
Κοίτα να δεις καλέ μου φίλε που φτάσαμε ως εδώ.. Νόμιζα ότι όλα είχαν τελειώσει πολύ νωρίτερα, αλλά τελικά ακόμη τρέχαμε... Μόνοι μας.. Και όλοι ήταν εκεί, στις κερκίδες.. Και μας κοιτούσαν με αγωνία. Ή ίσως αδιαφορία...
Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα, ξαναείπε..

"Τρέχαμε δίπλα δίπλα, ξυπόλυτοι σε ανώμαλο έδαφος.. Ήμασταν αντίπαλοι, αλλά πηγαίναμε μαζί.. Αδιαφορώντας για τα πληγωμένα μας πόδια αναπτύσσαμε όλο και περισσότερη ταχύτητα και ξεπερνούσαμε κάθε εμπόδιο που βρισκόταν στο δρόμο μας.. Περάσαμε πάνω από μαύρες ώρες και ανυπόφορες μοναχικές νύχτες. Ταλαντευτήκαμε ανάμεσα σε έξι χορδές και μια βροχή μελωδίες. Λουστήκαμε με το αλκοόλ της εφηβείας και μεθύσαμε με τις εμπειρίες της. Μαζί ήμασταν ανίκητοι έλεγαν... Αλλά τελικά... Κέρδισες.. Το ρολόι της ζωής μου έδειξε 3:32..  Έχασα.. Για ένα λεπτό.. Γιατί ζούσα ένα λεπτό πίσω και δεν το 'ξερα... Στο τέλος κανείς δε χειροκρότησε, κανείς δε μίλησε.. Όλοι έμειναν με σκυμμένα τα κεφάλια ν' ακούνε τη θλίψη που ούρλιαζε γύρω μας, μέχρι που έσβησα απ' τα μάτια σου και έγινα σκόνη στο ανούσιο παρελθόν..."

Αλήθεια κέρδισα? Δικό μου το έπαθλο δηλαδή? Δεν είναι έπαθλο βλάκα.. Αλλά τι λέω, έτσι κι αλλιώς εσύ ποτέ δεν καταλάβαινες από αξίες.. Όταν νιώσεις θα 'ναι αργά, μα τότε τα δάκρυα τους θα 'χουν στεγνώσει  για το τομάρι σου.. Όπως και να 'χει δικό σου το πρόβλημα, πάλι τα ίδια θα λέμε?... Μόνο να μου την προσέχεις την μικρή μου νεράιδα.. Μη την πληγώσεις, μη την κάνεις να κλάψει, όχι κι άλλο.. Δε θ' αντέξει... Γιατί είναι ευαίσθητη και η καρδιά της είναι εύθραυστη σαν τα φτερά μιας πεταλούδας που το μόνο που θέλει είναι να πετάει ελεύθερη στη σύντομη ζωή της...
Προσπάθησα ν' ανοίξω τα μάτια μου και να κοιτάξω γύρω μου και τότε κατάλαβα πως... Στο παγκάκι, στη θέση που νόμιζα ότι καθόμουν δε βρισκόμουν εγώ, αλλά εσύ εξ αρχής.. Εγώ είχα ήδη γίνει σκόνη στο ξεχασμένο παρελθόν... Και όλα καλά, πάντα καλά... Πάντα καλά...
Να μου την προσέχεις λοιπόν...