To The Next Step, 'Till The Last Step...

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

The Final Judgement


Λευκός λαγός, μια κούπα μέλι...

 
Νόμιζα πως μια γεύση έφτανε να με χορτάσει.. Μάλλον έκανα λάθος.. Ήξερα όμως σίγουρα πως μια ανάμνηση έφτανε να με σκοτώσει.. Ξανά. Και προσπάθησα να ξεχάσω.. Και ξέχασα. Και ξαναθυμήθηκα και ξαναξέχασα.. Ξέχασα... Και δε θυμάμαι πια.. Μα και πάλι μια γεύση δε μου έφτασε... Ίσως πολλά να ζήτησα και ίσως λίγα έδωσα, ποιος όμως τώρα θα με κρίνει?.. Το ξέρεις πως δεν έφταιξα τόσο και είναι κρίμα για το άδικο που πίνω.. Και θα μου πεις έτσι είναι η ζωή, μα εγώ ζωή μου δε σ' αφήνω.. Τότε ο λαγός με κοίταξε και έδειξε το ρολόι.. "Τελείωσαν τα νούμερα", μου ψιθύρισε και χαμογέλασε ειρωνικά κρατώντας σφιχτά στα χέρια του το μέλι.. Και χάθηκε ο κόσμος γύρω μου και έγιναν όλα ένα.. Ένα μαύρο. Και εγώ έμεινα εκεί να περιμένω εσένα... Και έσβησαν πια τα πάντα.. Η αγάπη και ο θυμός, η θλίψη και ο φόβος.. Μ' αγκάλιασε η αδιαφορία σου και μου 'λεγε παραμύθια... Και τότε όλοι τους βρήκαν την ευκαιρία και  μου 'δειξαν ψεύτικα, ανούσια χρώματα...

Κάποιοι ήθελαν, κάποιοι προσπάθησαν.. Κάποιοι ήξεραν μα δεν τα παράτησαν.. Και όμως στο τέλος.. Το ίδιο δάκρυ αντίκρισαν όλοι.. Τώρα πλέον κατάλαβα πως δεν υπάρχει κανείς άλλος σαν και εσένα.. Κανείς που να μπορεί να με κάνει ν' αγγίξω τα σύννεφα με ένα άγγιγμά του.. Και κουράστηκα πια να σέρνομαι. Με όλους εκείνους εκεί έξω, τα παράσιτα της καθημερινότητάς μου.. Μας... Τι όμορφη αυτή η λέξη, θυμάσαι?.. Δώσε μου λοιπόν το χέρι σου.. Ξανά. Αλλά αυτήν τη φορά μη με φοβηθείς, δε θέλω το κακό σου. Αυτήν τη φορά ξέρω τι θέλω γλυκιά μου αδυναμία...


Και ο λευκός ακόμη εκεί, ανάμεσα...

7 σχόλια:

ο αποτέτοιος είπε...

προσπάθησα να θυμηθώ κάτι που ήθελα να ξεχάσω. αλλά μετά ξέχασα πως είναι να θυμάσαι. κ απόμεινα μόνος με τις αναμνήσεις μου.

(για το τραγούδι συγχωρείσαι λόγω ηλικίας. μα σκόρπιονς; αμάν βρε αγόρι μου!)

Adis είπε...

Αποτέτοιε,
μάλιστα.. Τουλάχιστον δεν έμεινες τελείως μόνος σου, έχεις αυτές για παρέα.. :P

(Για το τραγούδι ζητώ συγγνώμη, αλλά το 'βαλα την περίοδο της συναυλίας τότε που πήγα και τους είδα).. :)

Καλό βράδυ! :)

Katerina... είπε...

"Και εγώ έμεινα εκεί να περιμένω εσένα... Και έσβησαν πια τα πάντα.. Η αγάπη και ο θυμός, η θλίψη και ο φόβος.. Μ' αγκάλιασε η αδιαφορία σου και μου 'λεγε παραμύθια... "
Tο κρατάω... δικό σου...
και δικό μου... ;)
Ελπίζω να είσαι καλά...

Liani είπε...

κοιτα φιλαρακι να αλλαξεις σελιδα, μπορεις και ειναι στα χερια σου.
απλως γυρνα την σελιδα.

αλλιως θα ερθω εκει και θα δεχτεις με απειρη χαρα την "γροθια της αγαπης" (κλεμενο αλλα μου αρεσε ΧΔ, για οσους καταλαβαν)

αντε, πολυ κλαψουρισες
(με πολυ αγαπη)
Καθυστεριμενε

Lianiς

Adis είπε...

Katerina,
και εγώ ελπίζω να 'ναι για καλό γιατί τα παραμύθια είναι επικίνδυνα καμιά φορά...

Και εσύ να 'σαι καλά και να προσέχεις. :)
Φιλιά!


Liani,
γροθιά της αγάπης ε?.. Και από τέτοιο χέρι... Χμ.. Όχι ευχαριστώ!!
Ας ψάξω την άλλη σελίδα λοιπόν.. ;)

(Καθυστεριμένε εσύ ρε)! :P
Καλό απόγευμα! :)

Unidentified είπε...

"Και χάθηκε ο κόσμος γύρω μου και έγιναν όλα ένα.. Ένα μαύρο. Και εγώ έμεινα εκεί να περιμένω εσένα..."
Για πόσο άραγε;..

Adis είπε...

Unidentified,
καλή ερώτηση.. Αλλά ένα είναι σίγουρο, κάθε παραμύθι έχει το τέλος του...

Πολύ καλημέρα!! :)

Kiitos...