To The Next Step, 'Till The Last Step...

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

The Beauty And The Singer


Αυτή ήταν τόσο μικρή για τον κόσμο γύρω της και τα φτερά της τόσο αδύναμα για να πετάξει μακριά τους... Αυτός τόσο δυνατός στα μάτια των άλλων, αλλά και τόσο αδύναμος να τη βοηθήσει από εκεί κάτω χωρίς φτερά... Ήθελε, αλλά δε μπορούσε..
Και οι ελπίδες γερνούσαν καθώς ο χρόνος κυλούσε χωρίς ποτέ κανείς τους να μιλήσει.. Έτσι, αποδεχόμενος τη μοίρα τους, έμενε να την κοιτάζει κάθε πρωί και κάθε βράδυ να πετάει από λουλούδι σε λουλούδι με το πιο θλιμμένο τίναγμα φτερών που είχε γνωρίσει.. Τα χρώματά της σκόρπιζαν το μαύρο στον ανούσιο ουρανό του.. Και δάκρυζε η ψυχή του απ' την ανικανότητα της ύπαρξής του σε κάθε της βλέμμα.. Η θλίψη της, σαν δηλητήριο στη μικρή καρδιά του, του έτρωγε τη ζωή μέρα με τη μέρα και όμως εκείνη δεν ήξερε τίποτα.. Και αν υπήρχε κάτι να κάνει για να τη δει χαρούμενη θα το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη.. Ήταν έτοιμος ακόμη και να πεθάνει οποιαδήποτε στιγμή αρκεί εκείνη να του το ζητούσε ως αντάλλαγμα της ευτυχίας της.. Δυστυχώς όμως δε θα έφτανε ούτε αυτό...

Ο πόνος του είχε αρχίσει να γίνεται αβάσταχτος και η μόνη διέξοδος των αποπνικτικών συναισθημάτων του ήταν η μουσική.. Ήταν το κρυφό του καταφύγιο.. Έτσι κάθε νύχτα, αφού την έβλεπε να πέφτει για ύπνο, πήγαινε πίσω στο βάλτο του, εκεί ανάμεσα στα βράχια και έβρισκε μια άνετη θέση για να τραγουδήσει παρέα με την απόγνωσή του.. Και τραγουδούσε τόσο ωραία έλεγαν, που σε κάθε του νότα άνθιζε και ένα μπουμπούκι..
Ένα βράδυ όμως συνέβη κάτι απρόσμενο για την μίζερη καθημερινότητά τους.. Η πικρόγλυκη μελωδία της φωνής του σε συνδυασμό με την αϋπνία της την έφερε κοντά του.. Ήταν όμως τόσο ντροπαλή που φοβήθηκε να του αποκαλύψει την παρουσία της και έτσι έμεινε να κρυφακούει πίσω από ένα μικρό παπαρουνόφυλλο.. Τότε για πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε την απόλυτη ηρεμία.. Και ήταν τόσο όμορφο συναίσθημα.. Πλέον όλα γύρω της έμοιαζαν τόσο οικία που άφοβα έκλεισε τα μάτια της και χωρίς να σκέφτεται τίποτα αφέθηκε στη μεθυστική μουσική του...
Το επόμενο βράδυ τον επισκέφθηκε ξανά.. Κρυφά.. Και το ίδιο συνέβη και το παρεπόμενο και το παρεπόμενο.. Εθίστηκε μάλιστα τόσο πολύ που ένα βράδυ δε μπόρεσε να κρατηθεί και βγήκε απ' την κρυψώνα της.. Και έτσι, προτού καλά καλά το καταλάβει και η ίδια, μ' ένα χορευτικό φτερούγισμα είχε ήδη βρεθεί μπροστά του...

Ακολούθησαν μερικά δευτερόλεπτα απόλυτης σιωπής όπου και οι δύο είχαν παγώσει από αμηχανία.. Γρήγορα όμως όλα επανήλθαν με το πρώτο χαμόγελο.. Ναι, ήξερε τι έπρεπε να κάνει... Το τραγούδι συνεχίστηκε μέχρι το ξημέρωμα χωρίς κανείς τους να πει κουβέντα από φόβο μη χαλάσει τη μαγεία της στιγμής... Και ήταν η πιο όμορφη νύχτα της ζωής του..
Λίγο πριν φύγει του μίλησε... Ήταν η πρώτη φορά, οι πρώτες ντροπαλές λέξεις.. Έπειτα της μίλησε και αυτός.. Και είχε τόσα να της πει... Ποιος θα το πίστευε πως θα ερχόταν αυτή η στιγμή... Και ήταν τόσο χαρούμενοι και οι δύο λες και μόλις είχε ξεκινήσει η ζωή τους.. Και σίγουρα κάπως έτσι ήταν...

Αυτός την παρακολουθούσε κάθε μέρα και αυτή τον άκουγε κάθε νύχτα.. Τόσο καιρό ήταν τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά ο ένας απ' τον άλλο χωρίς ουσιαστικό λόγο..
Τι χαζό και ανούσιο πράγμα η ντροπή... 
Από τότε ήταν κάθε μέρα μαζί και κανείς τους δε θα το άλλαζε αυτό για τίποτα.. Ένα βράδυ μάλιστα του είχε πει κιόλας πόσο χαρούμενη ήταν πλέον ακούγοντας τη μουσική του και από τότε αυτός της υποσχέθηκε πως δε θα ξανατραγουδήσει παρά μόνο για το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου... Με την ελπίδα να τη βλέπει για πάντα ευτυχισμένη...

6 σχόλια:

Liani είπε...

το σεξ ποτε πεφτει? για να ξαναρθω να διαβασω την συνεχeια :P

ομορφο παραμυθακι, παντως θα διαφωνησω για την ντροπη, ειναι ενα ομορφο συναισθημα. μερικες φορες μπαινει στον δρομο μας για να ζησουμε αλλα μερικες φορες μεσα απο την ντροπη ανθηζει το πεισμα και ο εγωισμος.

τι ομορφα, με ταξιδεψες με τις λεξεις σου. εχω ενα χαζο χαμογελο στα χειλι μου.

αναρωτιεμαι πως θα κυλήσουν οι επομενες μερες :)

ο συνηθεις υποπτος

Adis είπε...

Liani,
χαζό χαμόγελο? Πως γίνεται αυτό?..
Συγγνώμη που θα σε στεναχορήσω, αλλά ανάμεσα στην πεταλούδα και στο βάτραχο δε νομίζω πως χωράει το σεξ...

Αναρωτιέμαι πως βγαίνει το πείσμα και ο εγωισμός μέσα απ' τη ντροπή.. Χμμ... Και πιο πολύ αναρωτιέμαι για ποιο λόγο αναρωτιέσαι πως θα κυλήσουν οι επόμενες μέρες...

Θα δείξει.. ;)

Γλύκα είπε...

Αααχ, η ντροπή οδηγεί συχνά σε παράδοξες συμπεριφορές. Ενίοτε είναι θεμιτή, και άλλα φορές μπορεί να σε κάψει.

Talisker είπε...

Δεν υπαρχει το για παντα
συχνα αναρρωτιεμαι αν υπαρχει καιη ευτυχια

αλλα οταν διαβαζω τετοια κειμενα
παιρνω ανασες οξυγονου
υπαρχουν ανρωποι που γραφουν τοσο ομορφα...

ακομα???

χχχχχχχχχχχχ

Sweet truth! είπε...

Τι όμορφο, τι παραμυθένιο...
Μου έκλεισε γλυκά τα μάτια απόψε και θα κοιμηθώ να ονειρευτώ, να ακούσω κι εγώ το τραγούδι του...

Καληνύχτα... :)

Adis είπε...

Γλύκα,
έτσι είναι.. Και αυτό το "ενίοτε"...

Καλό σου βράδυ! :)


Talisker,
έχεις δίκιο,το για πάντα δεν υπάρχει.. Παραείναι μεγάλη λέξη για τους ανθρώπους... Όμως στα δικά μου παραμύθια επιτρέπεται που και που... ;) Εδώ ισχύει.. :)

Και εγώ χαίρομαι που βλέπω πως ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσουν τέτοιες ιστορίες...

Και, γνώμη μου, η ευτυχία υπάρχει. Στις στιγμές.. Απλά δεν κρατάει για πολύ...

Καλή σου νύχτα! :)


Sweet truth,
σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. :) Τώρα θα τα κλείσω και εγώ μπας και ακούσω τίποτα...

Καληνύχτα! :)

Kiitos...